Borstkanker

Krullen...

 

Precies een jaar na het begin van de kankerbehandeling.

Toch leuk als je ze nooit gehad hebt...!

BORSTKANKER

Omdat kanker géén op je neerdalende hel en verdoemenis is maar een ziekte die bij iedereen om diverse redenen kan ontstaan leek het me de moeite waard om mijn verhaal hier te vertellen.

 

 

Maart 2013 werd veel duidelijk.

 

Wat ik al lang vermoedde bleek waar: borstkanker.

Ik wist het dus al, ben niet geschrokken en heb er geen traan om gelaten.

Zoveel vrouwen hebben borstkanker (en gehad), waarom ik niet.

Als je een vermoeden hebt blijft alles vaag....

Zogauw er zekerheid is weet je waar je aan toe bent.

Na een seintje via een droom (borst moet er af) heb ik de nodige stappen ondernomen en zit nu in het borstkanker(overlevings)traject.

 

Vooraf is een keer een paniekje langsgekomen: jesses, misschien ga je wel dood...!

Meteen daarna de gedachte: ja, en...? Alles gedaan wat je belangrijk vond? Ergens spijt van? En vooral, trouw gebleven aan jezelf?! Ja, nee, zeker.

Niet zoveel aan de hand, dus. Eens gaan we allemaal.

 

 

Over het reguliere borstkankertraject is overal van alles te vinden.

Dat ga ik dus niet uitgebreid herhalen. Af en toe om iets te verduidelijken.

 

De feiten.

Na foto's, echo's, scans, biopten en wat er nog meer allemaal langs komt tijdens de onderzoeken (Catharina Ziekenhuis Eindhoven): borstkanker rechts. Geen uitzaaiingen. Ook de gerelateerde poortwachtersklier, na verwijdering (onder plaatselijke verdoving, wilde de OK ook wel eens zien) en onderzoek, bleek schoon.

Een geïsoleerd probleem dus.

Maar te groot en te dicht bij de borstspier en de huid om te kunnen opereren.

Dus werd het behandeltraject chemo om de tumor te verkleinen (3x TAC om de 3 weken, dan 6 weken rust, weer 3x TAC, dan operatie. Ik hoop er eerder vanaf te zijn..., de tijd zal het leren).

 

Een bizarre gebeurtenis na 1 van de onderzoeken:

Ik zat net op m'n fiets, nog voor het ziekenhuis.

Er wordt druk gebouwd en ik moest om een vrachtwagen heen die steigerplanken geladen had.

Terwijl ik naast de vrachtwagen fiets zie ik iets in de lucht boven me, rem als een gek en pal voor m'n voorwiel dondert een grote messing sluiting van een dikke spanband op de grond...!

Riep even later nog naar de gooier: had bijna dat ding op m'n kop, zot!

Moest daarna wel lachen: kom je uit het ziekenhuis na kankeronderzoeken en voor de ingang wordt je doodgegooid....

 

April.

Nu is de 1e TAC kuur (24/4) achter de rug inclusief de corticosteroïden stootkuur en Neulasta erna.

Dit vond ik allemaal wel eng, want de medicatie is heftig....

En je voelt het! Zeker mijn organisme, dat niets gewend is aan reguliere medicatie.

Het voelde, bij mij, als een flinke kater die niet na een halve dag weer weg is. (Iedereen die wel eens een nacht 'doorgehaald' heeft weet hoe een alcoholvergiftiging voelt...).

 

Wat me opviel was mijn nieuwsgierigheid. Geen wanhoop, geen angst, maar nieuwsgierig!

Hoe komt die kanker daar terecht, waarom zo keurig geïsoleerd, daar moet een reden voor zijn....

 

Ik vermoed dat nogal wat mensen die me hoorden, gedacht hebben: die overschreeuwt zichzelf. Het is niet normaal om zo nuchter met (je eigen) kanker om te gaan.

Dit is dramatisch....

Maar zo voel ik het niet. Het is voor mij een avontuur waar ik in terecht gekomen ben (liever niet natuurlijk...) en als het dan toch zo is, maak er maar iets van.

 

Een zinnetje van Simone de Beauvoir: 'als iets echt vervelend is of wordt, zie het dan als een persoonlijk experiment'.

Heb niet zo heel veel van haar gelezen maar dit ben ik nooit vergeten.

En het werkt als een trein: zogauw je wat dan ook ziet als een persoonlijk experiment, dan kan je er wat mee. Afstand nemen, wat doet het met je en waarom. En bovenal: hoe kom je er uit....

 

Maar hoe en waarom zit de tumor in de rechter borst...?

Dat is erg interessant en nog verklaarbaar ook.

 

 

De geschiedenis:

 

In 2006 kwam ik in een burn-out terecht (slecht Nederlands, maar teveel, te fout, over en uit).

Dit werd uitgelokt door een situatie tijdens een bezoekje waarbij iedereen die aanwezig was ineens wegliep. Toen zat ik daar alleen in een kamer waar ik eigenlijk niet wilde wezen en waar ik niets te zoeken had.

Het gevoel hierbij was: achtergelaten, niet gezien, geen boodschap aan, niet belangrijk....

Terwijl de sociale omgang anders leek.

Op zich niets bijzonders, zij het dat de andere omstandigheden in de burn-out periode van dezelfde aard waren.

Daarbij droomde ik de nacht daarop weer de droom die ik als kind (vanaf 5-6 jaar oud) járen gedroomd heb.

Het thema van die droom was 'alleen verder'. Geen nachtmerrie, erg vredig in feite.

Hoewel een beetje verdacht voor zo'n jong kind....

 

In ieder geval ben ik (in 2006) op zoek gegaan in eigen gaten en krochten.

Heb alles genoteerd wat ik me kon herinneren (en wat je je herinnert is meestal iets wat zo'n indruk gemaakt heeft dat je het niet vergeet, geen pais en vree dus meestal).

Tijdens die zoektocht kwam ik er achter dat 1 van mijn ouders waarschijnlijk iets gezegd of gedaan heeft (rond m'n 5e jaar) wat me toen alle vertrouwen ontnomen heeft.

 

Het gevolg was een emotionele blokkade....

Als kind doe je dat natuurlijk onbewust. Het is niet anders dan overeind blijven en niet meer geraakt kunnen worden.

Feit is dat ik een nogal nors kind was. Graag alleen, hoefde geen aandacht (asjeblieft zeg...), niet 'gezellig'. Niet knuffelen, niet op schoot, niets van dat alles.

 

Dit is lang zo gebleven. Het legt je namelijk geen windeieren, emoties buitensluiten.

In veel situaties is het makkelijker, sneller en helderder opmerken, denken en (instinctief) reageren als er geen emoties tussendoor komen.

Als het ook mij teveel werd had ik wat tranentrekkende stukjes uit (eerst kinder-) boeken zodat ik even kon janken. Ging goed. Bij problemen vertelde ik die mezelf voor de spiegel. Als je gaat verwoorden wordt alles duidelijk(er).

Diverse honden en paarden hebben ook het nodige gehoord....

 

Maar, m'n hele leven voelde ik van binnen een donkergroene stalen plaat waar niets doorheen kwam. De emotionele blokkade dus. Waarom donkergroen weet ik ook niet.

 

En dan moet je 56 worden om met die blokkade geconfronteerd te worden. Er moet iets gebeuren. Leve de overgang, er gebeurt dan zoveel (geestelijk en lichamelijk) dat dit er makkelijk bij kon.

Tijdens de burn-out heb ik een week een opgezette lymfeklier in de rechteroksel gevoeld. Hé, dacht ik, hier is een proces aan de gang. Maar na een week weer vergeten want de zwelling was weg.

 

Toen ik alles zo'n beetje in beeld had heb ik m'n gedrag aangepast. Niets meer blokkeren, geen stapje opzij of (bij voorkeur) achteruit. Gewoon zeggen. Rechttoe rechtaan.

Zal er in veel gevallen niet vriendelijker op geworden zijn, wèl duidelijker. Vooral voor mezelf.

 

Maar de stalen plaat was verdwenen (plus 10 kg kwijt, allemaal ballast...!) en is niet meer teruggekomen.

Dus het emotionele probleem was opgelost. Klaar, zou je denken.

 

En dan:

In de klassieke homeopathie houden we ons bezig met ziekte op 3 vlakken.

Het mentale vlak, het emotionele vlak en het fysieke vlak. Hier past elke ziekte (klacht, zwakte) in.

Binnen deze vlakken bestaat weer een hïerarchie wat pathologie betreft.

 

Zie onder een lijst, voor het algemene begrip en daardoor nogal vereenvoudigd.

De mate van intensiteit of de ernst van een klacht is hier niet meegenomen.

 

Op het mentale vlak is dat, in aflopende orde van belangrijkheid:

*Totale mentale verwarring

*Destructief delirium

*Paranoïde ideeën

*Delusies

*Lethargie

*Sufheid

*Gebrek aan concentratie

*Vergeetachtigheid

*Verstrooidheid

 

Op het emotionele vlak:

*Depressie met zelfmoordgedachten

*Apathie

*Bedroefdheid

*Zielsangst

*Fobieën

*Angstige ongerustheid

*Geïrriteerdheid

*Ontevredenheid

 

En op het fysieke vlak:

*Hersenklachten

*Hartklachten

*Endocriene klachten

*Leverklachten

*Longklachten

*Nierklachten

*Botklachten

*Spierklachten

*Huidklachten

 

Hersenen kan je niet missen, alles wordt daar aangestuurd. Je hebt maar 1 hart, als dat niet meer werkt houdt het ook op.

Botten en spieren kunnen veel meer hebben.

 

Voor verdere informatie is veel te vinden op www.vithoulkas.com, www.erikvanwoensel.com. en www.ockh.nl.

Gewoon erg logisch allemaal.

 

Het verloop naar een betere gezondheid gaat meestal niet in 1 keer.

Een voorbeeld van genezing volgens hom.: iemand met psychoses (mentaal) verbetert en krijgt last van woedeaanvallen (emotioneel). Daarna veel hoesten (longen) en tenslotte eczeem (huid) wat na verloop van tijd verdwijnt.

Mijn geval ging van flinke emotionele blokkade naar geïsoleerde borstkanker. Op zich niet verkeerd. De vraag is alleen, wat gaat er ontstaan als de kanker weg is (dmv zware medicatie en snijden). Maar het kan ook voldoende zijn. 

Die donkergroene stalen plaat was niet niks....

Op zich is de ontwikkeling de goede kant op. Van het emotionele vlak naar het fysieke vlak.

 

En waarom de rechter borst?

Biologisch niet (meer) nodig, toch wel buiten het organisme en de zwakste van de 2.

Kan gemist worden, heeft (zonder metastasen) geen gevolg voor het algemeen verder functioneren.

 

In klassiek homeopathische notities van casuïstiek kom je regelmatig tegen dat een ernstige ziekte jaren en jaren geïsoleerd kan blijven bestaan en dan (ver voorbij de reguliere diagnose) is het ineens afgelopen.

Dat hoeft nu ook nog niet.

 

Geruime tijd na de lymfeklierzwelling voelde ik een knobbeltje in de rechter borst. Maakte me er niet bepaald zorgen over, heb een passend middel genomen en het verdween weer. Het is ook altijd een meer gevoelige borst geweest dan de linker.

Na maanden voelde ik weer wat. Na een middel genomen te hebben werd het weer rustig. 

Er verandert zoveel tijdens en na de overgang dat ik soms dacht: wordt ie nu groter of verslapt het omliggende weefsel.... Lastig te beoordelen.

Maar geen last verder.

Ik ben er wel van overtuigd dat homeopathie voorkomen heeft dat de kanker uitgezaaid is. 

 

Tot de droom van de geamputeerde borst dus: nu moet je iets (laten) doen, anders ben je te laat....


En nu zit ik me te verbazen over de hoeveelheid bijwerkingen van de chemo.

Over al die lichamelijke ongemakken (en -makjes) maak ik me ook niet zoveel zorgen.

En als er iets mis gaat in het traject krijg ik op zeker weer een seintje.

Heb het meeste vertrouwen in het eigen organisme.

 

 

De eerste week na de 1e chemokuur (24/4) voelde ik me aardig 'vergiftigd'.

Slijmvliezen, spijsverteringskanaal, van alles heb ik gevoeld.

Niet ernstig, vond ik, maar duidelijk aanwezig.

Vage koppijn, wee gevoel in de maag, bibberig van binnen (katergevoel).

Interessant was een middag en avond, 3 dagen na de kuur, dat ik een trekkend gevoel had in de ruggengraat, van schedelrand tot staartbeen. Kon niet meer zitten, alleen staan en lopen. Dus ben ik met Pok (zie onder nieuws, eBooks) op stap gegaan. Hij heeft een flink tempo met z'n lange poten en ik kon met de beste wil geen vaart maken. Liet de lijn los en vertelde hem dat ik niet sneller kòn....

Hij keek me over z'n schouder onderzoekend aan en kwam naast me lopen, met (voor hem) erg kleine pasjes.... Wàt een hond!

Maar dit moet de Neulasta zijn geweest (de witte bloedcellen'boost').

En gelukkig helpt klassieke homeopathie op de meeste bijwerkingen. Dat betekent dus geen extra medicatie met wéér bijwerkingen.

 

Een week na de chemo was alles vrij normaal.

Spijsverteringskanaal blijft ietwat gevoelig (gelukkig maar, anders zou de chemo niet werken) maar energie is prima en functioneren gaat goed.

 

Mei.

Wo. 8/5.

M'n hoofd kaalgeschoren.

Beloofd is beloofd: je verliest je haar... (handenvol).

Geen probleem en het blijft handig dat ik ooit hondentrimster geworden ben.

Het is wel koud aan de kop....

Maar met een basismuts (wat een woord) opgefleurd met sjaal zus of zo goed te doen.

 

Wo. 15/5.

De 2e chemo, ging goed.

Neulasta deze keer zelf gespoten, fluitje van een cent.

Vr. 17/5 gaat het, nog, wat beter dan na de 1e chemo.

Of ik weet wat er ongeveer te verwachten is....

Vage koppijn, en afgelopen nacht veel wakker door een erg droge mond, dus veel slokjes water. Rond 4.00 een bakje yoghurt om wat in de maag te hebben.

Maar de tumor lijkt nu echt kleiner en daar gaat het om (na de 3e chemo een scan).

De resterende, weer wat aangegroeide, stoppels op de schedel prikken nogal dus zal er de tondeuze nogmaals overheen halen.

Kaal maakt me verder niet uit, ben er al wel aan gewend. 

 

Vr. 24/5.

Het gaat goed genoeg.

Geen bijzondere last en wat er wel is, is bekend inmiddels en niet verontrustend.

Functioneren gaat best, geen extreme moeheid of pijn ergens.

Wat me echt wel bevalt is dat ik 'mezelf moet verwennen', ziekenhuis en andere betrokkenen hameren daarop en je krijgt er nog de tijd voor ook!

Dat is lekker, hoor....

Probeer, zolang het gaat, 50% te werken. Dat lukt voorlopig ook.

 

Nieren, lever en darmen moeten hun werk goed blijven doen (en dat doen ze) zodat er geen stagnatie ontstaat wat uitscheidingen betreft. Als de boel goed in beweging blijft scheelt dat veel in het welbevinden.

Dus eten en drinken en veel beweging. Nou, dat gaat allemaal goed.

 

Maar, ook al is het tot nog toe best te doen, een feit is dat er een flinke wissel getrokken wordt op het totale organisme!

En dat mag toch niet onderschat worden.

 

Vr. 31/5.

Bloedprikken en gesprekje met de internist.

Bloed is prima en verder gaat het goed genoeg.

De tumor is al duidelijk kleiner.

De (chemo)pauze wordt voorlopig overgeslagen, zolang ik het aankan wil de internist doorgaan met een kuur om de 3 weken (5/6 de 3e).

14/6 is de echo en kunnen we duidelijker zien hoe en wat de volgende stappen (zouden kunnen) zijn.

 

Juni.

Wo. 5/6.

De 3e chemo is achter de rug.

En jawel, nog steeds heen en weer op de fiets.

Deze keer kreeg ik een stoel ipv een bed. Wat mij betreft fijner, want het is makkelijker lezen. (Zo'n bed zet ik in zo stoels mogelijk om fatsoenlijk te kunnen zitten).

Tijdens de kuur wordt regelmatig de bloeddruk gemeten en die is wonderbaarlijk laag! Voor een standaard hoge bloeddruk mens als ik toch wel opvallend. Ben dus  benieuwd hoe de bloeddruk is als alles achter de rug is. Terug naar (voor mij normaal) aan de hoge kant, dan hebben we diverse zware medicatie in beeld die de bd dus laag houdt (dan maar een wat hogere bd....).

 

De verpleegkundigen worden steeds nieuwsgieriger door mijn vrij 'makkelijke' reactie op de chemo. Ze beginnen op te schrijven welke homeopathische middelen ik gebruik tegen algemeen vergiftigingsgevoel (dit was vooral de 1e keer), misselijkheid en pijnlijke mond, droge neus en kriebelogen. Slijmvliezen dus. 

Heb vandaag ook maar verteld dat, volgens mij, het niet of weinig eten van geraffineerde suiker enorm scheelt wat de energie betreft!

Ik vermoed dat bij veel vrouwen 'jezelf verwennen' ook snoepen is.

En al die vrouwen die zo chronisch moe zijn.... Er moet een verband zijn.

Ik eet al jaren weinig of geen geraffineerde suiker omdat ik dan gewoon in slaap val en dat komt niet altijd uit....

Reageer er op met een acuut energieverval (met rietsuiker bv geen last). Wedden dat er zo veel meer zijn?

 

De reactie op deze laatste kuur komt nog, weer even afwachten want heb nog geen last.... En wat niet is, kan komen.....

 

Vanaf do. avond (6/6) weer meer klachten.

Onrustige maag, droge slijmvliezen. Na een hom. middel minder.

Maar toch.

Voor de lol een haffeltje strohoeden (2 met brede rand en 2 'borselino's') gekocht voor een habbekrats. Is, met een fleurige katoenen lap er onder, lekker luchtig met dit warme weer en geeft voldoende bescherming.

En de tumor is weer verder geslonken (ik ken 'm goed, de schavuit...).

 

Vanaf zo. op ma. (10/6) voelde ik me als een veenbrand: smeulende hitte en kurkdroog (géén koorts). Een rotgevoel. De slijmvliezen en andere sneldelende cellen (huid bv) worden hard gepakt blijkbaar. Dat betekent dat ook de tumor weer kleiner zal worden.

Is de bedoeling, dus goed.

Maar om eventueel hoger infectierisico te voorkomen zal ik deze week niet (50%) gaan werken. Lijkt me wel verstandig.

De huid voelt alsof ik een hele dag in de zon heb gezeten, verbrand.

En ik zit nooit in de zon, veel te warm....

Energie is redelijk, eten en drinken geen probleem.

 

Afgelopen 2 dagen toch wel veel last gehad van vooral de interne droogte.

Kost kruim. Veel doen lukt niet, dan maar wat scharrelen. Beetje van dit en beetje van dat. Niet te lang lopen/fietsen, niet te lang zitten, niet te lang liggen.

Gewoon wachten tot het weer beter gaat....

 

Wo. 12/6.

En dan gaat het dus weer beter....

Maar intern blijft het wel erg droog.

De slijmvliezen zorgen niet meer voor een soepele doorgang van van alles en nog wat.

Dit vind ik wel griezelig, want de kans op interne beschadigingen is nu groter....

En dat blijkt, (wat zit daar toch?) in m'n neus zat een flinke bloedkorst.

Dat kan elders natuurlijk ook voorkomen....

 

Vr. 14/6.

Net de echo gehad.

Ben wel hoopvol want de radioloog vroeg: volgt er nog een operatie? (m.a.w....?).

Ik: ja, dat is wel de bedoeling.

Radioloog: borstbesparend? (m.a.w....?).

Ik: van mij mag ie er af, want ik wil wel graag van de medicatie af (bij borstbesparend volgt er nog een hele riedel medicatie en bestraling waar ik liever voor pas...).

 

Volgende week (21/6) weer een gesprek met de internist, de uitslag van de echo en de diagnose van de chirurg n.a.v. deze echo.

 

Vr. 21/6.

Gesprek met internist/oncoloog.

Heb verteld, uiteraard, van het 'veenbrand' gevoel en dat dat volgens mij een behoorlijke schade dieper in het organisme kan veroorzaken (zo voelt het althans).

Oh, zei ze (de internist), die hitte en droogte komt door een onderdeel van de chemo.

Maar de dosis kan ik halveren.

En, vroeg ik verder, wanneer zou er geopereerd kunnen worden (ablatie)?

Nu, zei ze, want de tumor is mooi geslonken, maar om toch zoveel mogelijk zekerheid in te bouwen houden we ons bij voorkeur aan 6x chemo.

Dat snap ik, zei ik, protocollen zijn er niet voor niets, maar bij mij is geen spoor van uitzaaiingen gevonden en nu ben ik nog fit genoeg om zo'n operatie makkelijk aan te kunnen, hoe dat is na 6 chemokuren moet je maar afwachten....

En garantie op nooit meer kanker bestaat niet.

Zij: je denkt aan afhaken, hè? Nou, weet je wat, we doen nog 1x een gehalveerde chemo en vlak voor mijn vakantie (moet ook gebeuren, zei ik vriendelijk) bespreken we of we gaan opereren of dat je nog even doorgaat met aangepaste chemo.

Doen we zo, goeie deal.

 

Dus 26/6 een chemokuur op halve sterkte en de week daarna volgt een beslissing.

 

Wo. 26/6.

De 4e, gehalveerde (duurt net zo lang), kuur is ook achter de rug.

Er wordt door een verpleegkundige ook altijd een up-date in mijn dossier gezet, dus kon ik nog een keer vertellen dat ik toch wel aan de ablatie toe ben. De medicatie begint me steeds meer, ook en vooral lichamelijk, tegen te staan. Het aanprikken van het infuus bv lukt niet meer zo makkelijk als de voorgaande keren (links wil helemaal niet meer, rechts gaat nog net). De bloeddruk blijft hoger. Het voelt als weerstand van binnenuit.

Dit zijn seintjes....

De eventuele klachten steken pas na een dag of 2 de kop op dus ben benieuwd of de 'veenbrand' weer terugkomt en in welke sterkte/duur.

 

Za. 29/6.

Niet echt soepeltjes. Onrustige maag en opvallend is dat ik sinds gisteren doodgewone woorden niet kan vinden.... Als de hersens mee gaan doen vind ik het behoorlijk rottig worden (dit is een mentale klacht, dus de verkeerde kant op...).

Nog geen hitte en/of extreme droogte.

 

Juli.

Ma. 1/7.

De algemene energie is nihil vandaag, kan niets....

Dit was de laatste chemo, het wordt teveel van het goede.

 

Di. 2/7.

Weer een nogal slapeloze nacht (de 6e).

Veel te droog van binnen. Telkens wakker omdat de boel gewoon vastloopt.

Lastig.

 

Wo. 3/7.

Gesprek met internist/oncoloog.

Verteld van de belangrijkste dingen van de afgelopen week: woorden kwijt, droogte  en daardoor ook niet meer doorslapen, energieverlies. De tumor is wel weer verder geslonken.

Graag operatie....

Ze zei: ik kan nog wel 10 redenen noemen waarom de laatste 2 chemo's goed zouden kunnen zijn en de klachten kunnen verholpen worden met medicatie (onderdrukken...?) maar je besluit staat vast, begrijp ik.

Ik, opgewekt: ja, ik kom gewoon niet meer voor chemo....

Toe moest ze lachen: ok, ik haal je uit het chemobestand!

Vervolgafspraken: 11/7 echo // 18/7 team overleg // 22/7 afspraak chirurg over het operatietraject.

 

Do. 11/7.

Echo: de tumor is nu 2,4 cm groot. 

Dus de laatste chemo heeft ook weer genoeg gedaan.

Bij de start van de chemokuren was de tumor 6 cm. Na de 3e kuur was ie 3,3 cm, nu dus 2,4.

Het doel is bereikt: tumor verkleinen met chemo zodat een operatie mogelijk is.

Mooi gelukt.

De klachten van de laatste chemo zijn nog niet weg. Droogte is al wel een stuk minder maar droge mond en brandende tong zijn er nog.

Soms is een woord helemaal zoek, gelukkig niet meer de hele dag door (dat is echt griezelig). Zal wel in orde komen.

Energie begint ook weer terug te komen.

Die laatste chemo heeft er toch flink ingehakt. Dan merk je pas wat het 'stapelen' van bijwerkingen/klachten voor invloed heeft op het organisme.... Het herstellen daarvan duurt steeds langer.

Maar goed, de chemo is achter de rug, nu nog de afwerking.

 

Zo. 14/7.

Nou ja zeg, al bijna een week snotverkouden! Met een verstopte kop en flinke hoestbuien, bij voorkeur 's nachts (telkens wakker...). Het zal te maken hebben met de beschadigde slijmvliezen, denk ik. Al die dode cellen zullen ook afgevoerd moeten worden èn de weerstand is verlaagd. Ophoesten zonder voldoende slijm is een erg vermoeiende bezigheid omdat de hoestprikkel dan blijft....

Maar ja, vervelende episodes horen ook bij een avontuur....

 

Zo. 21/7.

Verkoudheid is een stuk verbeterd. De slijmvliezen zijn merkbaar beter. Er is nu genoeg slijm om op te hoesten, wat een hoop scheelt.

Heb het idee dat de haargroei ook zachtjesaan weer begint.

 

Ma. 22/7.

Gesprekje chirurg.

Hij heeft nog een keer gekeken en inderdaad is de tumor klein genoeg en los van de huid en sowieso van de borstspier. Of ie ver genoeg los van de huid is kan pas bepaald worden tijdens de operatie. Mocht er nog wat contact zijn dan zal er op die plek nog bestraald moeten worden. Maar dat zien we dan wel weer.

Borstbesparend kan ook maar dat wil ik dus perse niet. Hij vond dat wel verstandig eigenlijk, want alles weg is veiliger.

De chirurg die gaat opereren heb ik al eens gezien en ik herinner me vaag een blonde vrouw (heb zoveel mensen gezien...) die het litteken in de oksel bekeken heeft na het verwijderen van de poortwachtersklier.

 

De operatie duurt ongeveer 1 uur.

Als alles goed gaat kan ik dezelfde of de volgende dag naar huis.

Op mijn vraag of ik dan mag fietsen moest hij even lachen.

Op dezelfde dag mag ik officieel niet aan het verkeer deelnemen ivm de narcose die nog niet helemaal uitgewerkt kan zijn, maar de volgende dag hoeft het geen probleem te zijn.

 

Vervolgens kon ik nog even naar de anesthesiepoli voor ook een gesprekje en het invullen van een vragenlijst (digitaal, en meteen opgeslagen in mijn dossier).

Dan een anesthesist die bloeddruk mat (was mooi aan de lage kant...!) en nog wat vragen stelde die belangrijk zijn voor de narcose.

Volgende week of de week daarop zal de operatie zijn. Ik word daarover gebeld.

Er volgt ook nog een gesprek met een mammacare-verpleegkundige.

Voor zover ik begrepen heb gaat dit over alles wat de opname betreft en eventuele psychische bijkomstigheden (voor mij niet van toepassing omdat alles nog steeds gaat zoals ik het gedroomd had).

 

Om dat gedroom minder 'zweverig' te maken: door de jaren heen heb ik altijd, over alles wat me bezighield, gedroomd. Alle mogelijke vragen en onduidelijkheden kwamen en komen 's nachts langs.

In de tijd bv dat ik op een callcenter 'storingen zakelijke telefonie' werkte, droomde ik technische oplossingen betreffende storingen al dan niet in bedrijfscentrales. Ofwel ik droomde hoe de techniek in elkaar zat.

Natuurlijk had ik er al van alles over gelezen en gehoord (leuk hoor!) maar het samenvoegen van al die informatie deed ik dan blijkbaar tijdens dromen. Als ik dan de volgende dag ging uitvogelen of het een beetje klopte wat ik gedroomd had bleek ik meestal aardig in de buurt te zitten.

Maar ook andere lastige dingen of problemen die ik niet helemaal (of helemaal niet) snap komen in dromen langs en worden duidelijk(er). Dus blijkbaar blijven m'n hersens daarmee aan de gang tot het helder is of er iets belangrijkers langskomt....

Gewoon graag willen weten hoe eea in elkaar steekt.

En dat is weer te linken met 'niemand nodig willen hebben', alles zelf doen.

Oók een valkuil dus....

Maar wel weer erg interessant!

 

Vr. 26/7.

Vanmorgen intakegesprek met mammacare-verpleegkundige.

Na de operatie regelen deze verpleegkundigen de wondverzorging, het aanmeten van bh met vulsel (wordt standaard geleverd door het ziekenhuis) en controles na het ontslag. Prima geregeld.

De ablatie is gepland in week 33. Opnameduur 1 tot 3 dagen, afhankelijk van hoe het gaat uiteraard.

Voordat ik thuis vertrok eerst nog even goed m'n handen gewassen, want die zijn altijd wat smoezelig. Ben ik halverwege, loopt de ketting van het achtertandrad. Nou ja, had 'm er zo weer op maar dus wel weer zwarte vingers.... Het is echt erg moeilijk om schone handen/nagels te hebben en te houden (lukt me eigenlijk nooit).

 

Augustus.

Za. 3/8.

Rustig. Intern werkt alles weer redelijk tot goed.

Het organisme herstelt zich.

Wel veel jeuk, kriebel, bultjes en vlekken.

Dat is goed, want via de huid verdwijnt de opgelopen 'vuiligheid' (zie boven, de weg van genezing/verbetering). 

 

Vr. 9/8.

Voorlopig ben ik ingepland op vrijdag de 16e.

In het begin van die week wordt ik gebeld (uiterlijk woensdag) over de definitieve datum en tijd.

De bedrijfsarts vindt dat ik de week van de operatie en de 2 daarop volgende weken maar even thuis moet blijven (niet werken vooral). Dat doe ik dus maar.

Ben mijn conditie aan het opvijzelen, wat wel nodig is na chemo, zodat ik zo goed mogelijk door de operatie en het herstel kom. Vooral veel lopen met de hond. Geen blokjes om maar flinke wandelingen. Leuk en lekker vinden we allebei.

Ben niet bang of gespannen voor de operatie en het vervolg.

Vooral weer nieuwsgierig.

Kan er ook niets aan doen dat dat zo is. Het is m'n aard nou eenmaal.

 

Di. 13/8.

Telefoontje van de afdeling chirurgie:

De operatie is inderdaad op vrijdag de 16e.

Moet me 's morgens om 7.00 melden.

Dat is lekker vroeg dus snel aan de beurt, lijkt me.

Vanaf 12.00 's nachts niet meer eten of roken en vanaf 's morgens 6.00 ook niet meer drinken.

Ben benieuwd.

 

Ma. 19/8.

Zo! Hè hè.... En weer thuis.

Vrijdagmorgen om 8.00 geopereerd. Iedereen in de OK was hartstikke aardig en zorgzaam....

'Denk aan iets plezierigs als je de narcose ingaat want dan kom je er beter uit...'. Met hond in herfstig bos dus.

Om 10.00 was ik weer bij kennis, de wond zag er mooi en netjes uit, dus ik dacht: dit gaat goed! Geen pijn (ook nog niets daarvoor gekregen. Op de afdeling kreeg ik wel standaard pijnstilling, maar niet nodig dus niet genomen), geen last behalve een wat trekkend gevoel, logisch. De drain gaf een goed beeld van wat er nog uit de wond kwam. Niets bijzonders. Voelde me prima. Beschuit gekregen met een kopje thee (om te proberen) maar niet misselijk en wat later nog een boterham met kaas en wat koffie.

Lag/zat in een kamer met een man (leuk mee gekletst, goed contact, lollig).

Op het eind van de middag begon de drain harder te lopen en zwol de wond op. En wel zo dat ik dacht: dit is een bloeding. En flink! Geen pijn (waar iedereen bezorgd om was maar voelde alleen een druk van binnenuit).

Iedereen met verstand van zaken werd weer opgetrommeld en daar ik inmiddels nuchter genoeg was, kon ik weer terug naar de OK....

Dus operatie nr. 2 (wond schoonmaken en opnieuw sluiten).

Ging ook goed en het bleef goed. Natuurlijk werd ik nu vastgehouden op de afdeling (chirurgie) om controle te houden.

Ben nog een keer 'out' gegaan doordat de bloeddruk daalde of zoiets. Heb er, logisch, niets van gemerkt en m'n kamergenoot heeft alarm geslagen omdat ik ineens buiten westen was tijdens een gesprekje.

Daarna bleef alles goed gaan, zeker 3x per dag metingen van bloeddruk, temperatuur, het aflopen van de drain en bekijken van de wond.

Kon zachtjesaan dat bed niet meer luchten of zien en voelde me prima. Was zogezegd erg uitgeslapen inmiddels.

Dat bleef en ik mocht, 19/8 dus, weg. Mèt drain en de afspraak dat ik iedere ochtend de hoeveelheid afgelopen vocht in de drain doorgeef aan de mammacare-verpleegkundigen. Aan de hand daarvan bepalen zij wanneer de drain er uit kan en pas dan krijg ik de bh met vulling aangemeten. De vulling vind ik niet belangrijk ('scheef' is prima wat mij betreft).

 

 

 

Na ontslag uit het ziekenhuis

Het ontslag kan ik nu wel vertellen (had eerder geen zin in eventueel commentaar):

Ik mocht dus weg. Ik had iemand kunnen bellen om me op te komen halen (meer dan genoeg zorgzame aanbiedingen) maar m'n fiets stond voor het ZH en: ik ben in een kwartier thuis als ik gewoon wegfiets....

En waar laat ik de drain..., in m'n zak natuurlijk.

Dat heb ik dus gedaan en het ging goed allemaal....

 

 

Wo. 21/8.

Per dag gaat het beter. Geen pijn dus geen pijnstillers (wil ook wel graag blijven voelen of alles goed gaat).

Wel behoorlijke constipatie gehad (2x narcose...) maar gelukkig met homeopathie toch snel opgelost.

Af en toe kriebelt de wond en de drain trekt soms.

Die drain is wel een beetje geknutsel. Een slangetje dat uitkomt in een vacuum flesje.

Vooral dat slangetje, toch best lang, mag nergens achter blijven haken (en daar lijkt ie echt op uit te zijn...) omdat de drain uiteraard in de wond moet blijven zitten.

Heb ooit een toilettas gekocht die nu goede diensten bewijst. Ook niet te flauw van kleur: zwarte stof met hardroze bies en aan de korte kant een lus. Een riem door de lus, flesje met overtollige slang in het tasje en de riem om.

Zo kan ik zonder veel gevaar bewegen (rustig aan, dat wel, er is een hoop dat moet genezen).

Op het flesje streep ik iedere ochtend af hoeveel vocht er bijgekomen is en geef dat door aan het ziekenhuis. Gisteren was dat in 24 uur 60 ml, vanmorgen net geen 40. Als het onder de 30 ml is mag de drain er uit.

Hoop dat ie er vrijdag uit kan.

 

Do. 22/8.

Zoals al beschreven gaat het per dag beter en is de grootste zorg die drain.

Nou ja, wat heet zorg. In de gaten houden, meer niet.

 

M'n haar groeit gestaag en heb nu, bij het naar buiten gaan, alleen een strohoed op. Dat is genoeg bescherming.

Verder niets bijzonders te melden op het moment.

 

Vr. 23/8.

Vanmorgen is de drain verwijderd! Sjonge, wat makkelijk ineens, kan weer ongehinderd bewegen! Bh was er niet in het zwart, ok, dan maar wit (niet bepaald mijn kleur want niet wit te houden...). Zit lekker genoeg. Vulling dus niet nodig maar wellicht handig bij sommige kleding (het draaien van de stof doordat de tors links en rechts niet meer gelijk is).

 

Zo. 25/8

Vandaag, onder de douche, de laatste plakkertjes, pleister en kleur ('jodium', roze) van en rond het (inmiddels) litteken gehaald.

Ziet er goed uit!

 

Kreeg van iemand de vraag: jamaar, hoe is dat nou, als je voor het eerst ziet wat er gebeurd is...?!

Nou gewoon, de bedoeling is gelukt.... Precies zoals ik hoopte dat het er uit zou zien: borst met kanker is weg.

Het is een mooi recht litteken. Niets op aan te merken. Vakwerk! Dat blijkt trouwens ook door het feit dat ik er amper last van heb. Kan alles bewegen zoals ik gewend was. Gewoon goed gedaan en ben er blij mee!

 

Ma. 26/8.

Nog wat uitleg van het bovenstaande:

Mijn organisme (psychisch en fysiek) is altijd vooral erg bruikbaar.

Sterk genoeg om alles te doen wat ik wil en zo zelfredzaam mogelijk.

Met paarden (vroeger) en honden op stap, homeopathie, cello, baan, veel lezen en tussendoor alles wat dagelijks langskomt. Fit en altijd nieuwsgierig.

Dat moet zo lang mogelijk zo blijven, dus een borst minder maakt mij echt niets uit.

 

Do. 29/8.

Afspraak met de chirurg.

Hoe ging het, hoe gaat het en wat is er nog aan vervolg.

De 1e week na de operatie was ik wat tuitelig, beetje dikke enkels en constipatie (gevolgen van 2x narcose, denk ik).

Daarna gaat het prima, geen last, ziet er mooi uit. Nog wel wat vocht onder het litteken. Als dat volgende week nog zo is moet via een punctie het teveel weggehaald worden.

Dus voor volgende week een afspraak met een mammacare-verpleegkundige om te controleren en eventueel te doen.

Verder is de weggehaalde resterende tumor ook weer grondig nagekeken en die tumor, hoewel klein, bleek nog te bestaan uit ook kwaadaardige, vnl oestrogene cellen.

Van die cellen kúnnen er een paar door het bloed verspreid zijn en weer de kop opsteken. Dit is niet te vinden in het bloed of op een andere manier te ontdekken. Alleen symptomen kunnen tzt aangeven dat ze weer actief zijn, ergens....

Om de oestrogene cellen te blokkeren/af te breken wordt hormoonbehandeling ingezet of in ieder geval ten zeerste geadviseerd. 

Eén van de bijwerkingen van de hormoonbehandeling is botontkalking. Daar is ook wat aan te doen en er wordt onderzoek gedaan naar daarvoor ontwikkelde medicatie door ziekenhuizen ism Universiteit Leiden om vooraf dat risico zo klein mogelijk te maken.

Dat betekent dat áls ik de hormoonbehandeling ga doen, ik me ook op kan geven om mee te doen met het onderzoek (1 groep wel, 1 groep geen botontkalkingsmedicatie).

 

Ik kan het natuurlijk proberen en als de hormoonbehandeling teveel last geeft óf er komt weer een seintje van binnenuit, dan kan ik altijd weer stoppen.

Voorlopig sta ik er nog niet helemaal negatief tegenover.

Ik had er al rekening mee gehouden dat ik vanaf maart kankerpatiënt ben en blijf.

Is best, geeft niet, maar opletten blijft belangrijk.

 

September.

Wo. 4/9.

Afspraak over het meedoen aan het onderzoek 'botontkalking door hormoontherapie'. Heb aangegeven mee te willen doen om iets bij te dragen aan het verder verbeteren van de behandeling van kanker en alles wat erbij komt kijken.

Heb ook het recept gekregen voor Tamoxifen, de medicatie om de eventueel nog aanwezige agressieve oestrogene cellen buiten spel te zetten.

De afspraak met de mammacare-verpleegkundige om het litteken te controleren en eventueel het teveel aan vocht weg te halen is verplaatst naar morgen. Al een paar dagen geen 'waterbedje' meer dus een punctie zal waarschijnlijk niet nodig zijn.

 

Do. 5/9.

Inderdaad geen punctie nodig, ziet er allemaal goed uit.

De hormoontherapiepillen zijn ook binnen (start daar 6/9 mee).

In het onderzoek zit ik in de niet medicatie nemende groep. Dat bevalt me uiteraard.

Heb wel weer gezegd dat als ik echt klachten krijg, ik dan homeopathie zal inzetten. Dat is prima mits ik noteer wat de klachten zijn en wat ik daarvoor aan klassiek homeopathische medicatie neem. Ook goed dus.

Omdat ik gisteren (ivm het onderzoek) bloed moest laten prikken om de leverwaarden te controleren, weet ik nu ook dat die waarden uitstekend zijn. Ook goed om te weten.

En nu bekend is geworden dat de bloedrukmetingen volgens een andere norm worden bekeken, zal ik ook geen hoge bloeddruk meer hebben. Krijg je er zomaar gratis en voor niks bij!

De volgende afspraak (met de chirurg) is eind november. Tussendoor telefonisch contact met een verpleegkundig specialist over het verloop van de hormoontherapie.

 

 

 

Als er nog iets te melden is dan doe ik dat.

Het avontuur sukkelt nog een beetje door gedurende de komende 5 jaar of zo, maar het is niet echt interessant of spannend meer.

 

Het was een erg leerzaam half jaar, en daar heb ik geen spijt van!

 

Al die afdelingen, al die specialismen....

Foto's en echo's (radiologie), nucleaire geneeskunde, thorax scan, botscan, plaatsen jodiumzaadje (radiologie), uitleg over eventuele bestraling (voor mij dus nvt gebleken), chirurg, internist/oncoloog, de chemoḱuren, anesthesisten, de operatie met opname en daarna.

Tussendoor de verpleegkundig specialisten, mammacare-verpleegkundigen, de afdelingsverpleegkundigen en uiteraard het algemeen klinisch laboratorium (bloedprikken).

Misschien ben ik iets vergeten maar ik heb toch veel afdelingen en mensen gezien, gesproken en daardoor goed kunnen volgen hoe en waarom de diverse (be)handelingen ingezet worden (ook al omdat je als patiënt veel informatie op papier krijgt).

Bewonderenswaardig ook hoe vriendelijk en zorgzaam iedereen aldoor is.

Allemaal vakwerk.

 

 

Di. 10/9.

Hoef geen hoed meer op. Haar is nog erg kort uiteraard, maar dekt genoeg.

Grijs met donkerder ertussen. Links voor een witte plek. Dat is m'n witte lok. Altijd gehad maar onzichtbaar door de henna (eindelijk van de henna af...).

Misstaat zeker niet. Zal binnenkort een fotootje plaatsen....

 

Za. 21/9.

Van de hormoontherapiepillen (20 mg., 1 per dag) merk ik niets. Zolang er geen klachten zijn vind ik het best.

Ben alweer 3 weken aan het werk, dwz opbouwen vanaf de 50% die ik ben blijven werken, volgens een schema van de Arbo arts. Ik zou het sneller doen, maar af en toe iets aannemen van een ander is ook een goeie oefening.

 

Vr. 27/9.

Vandaag nog een gesprekje met de mamma-care verpleegkundige. Hoe gaat het en wel of geen prothese. Niet dus, niet nodig wat mij betreft. Daarbij lijkt het me ook nogal lastig. Hoef nu nergens op te letten (zit het wel zoals het zitten moet...) en heb geen behoefte om de gevolgen van kanker te verdoezelen.

Maar we hebben leuk zitten praten en ook wat de mamma-care verpleegkundigen betreft is de episode afgesloten.

Mocht er iets zijn dan kan ik ze altijd bellen. Plezierig om te weten!

 

 

 

naar boven